Eind vorig jaar, na de overwinningen van Trump en de Brexit,  keek Europa met knikkende knieën naar de aankomende verkiezingen in Nederland, Frankrijk en zelfs Duitsland. Extreem-rechts leek in opmars en had met Wilders en Le Pen figuren die het hoogste ambt ambieerden. Enkele maanden later is datzelfde extreem rechts vooral enkele verkiezingsnederlagen rijker. De Europeaan is misschien wat minder tolerant geworden, maar xenofobie of racisme was zeker geen beslissende factor. Integendeel. De rode draad doorheen deze verkiezingen is dat burgers de zware overheidsinmenging en betutteling beu zijn en dat ook in het kieslokaal kenbaar maken.

Trump vs Clinton, Rutte vs Wilders en Macron vs Le Pen. Telkens won de kandidaat die beloofde dat de overheid een minder grote rol gaat spelen in onze levens. Ook de Brexit is bovenal een verhaal van Britten die, ondanks de economische voordelen, de overdreven inmenging en regulering van de Europese Unie zat waren.

Het overheidsbeslag in de VS is natuurlijk niet te vergelijken met dat van Frankrijk. Maar binnen hun respectievelijke politieke cultuur stond de winnaar telkens voor minder regulering, minder overheidsinmenging én meer keuze voor de burgers zelf.  Trump combineerde dat discours met een gesloten verhaal ten opzichte van migratie en vluchtelingen en won er de verkiezingen mee. Maar dat gesloten verhaal gecombineerd met links/communistische economische accenten zoals Wilders en Le Pen het brachten, sloeg totaal niet aan. In het socialistische Frankrijk wist Marine Le Pen de kiezers van de communist Melenchon nog te verleiden, maar verder kon ze haar kiespubliek amper uitbreiden. Ook het links economische verhaal van het Vlaams Belang zal om die reden in Vlaanderen niet aanslaan.

De burger is de betutteling, het vermanende vingertje, de overdreven regulering beu. We accepteren niet langer dat de overheid ons keuzes opdringt waar we zelf, in alle vrijheid, veel beter over kunnen beslissen. We hebben genoeg van de cultuur van het verbieden. Genoeg van een establishment van bureaucraten dat zich steeds meer als een verbodspolitie gedraagt.

De ideologie waarbij vadertje staat alles netjes regelt voor iedereen is ten dode opgeschreven.

De socialistische partijen kregen overal in Europa klappen. De John Crombez’ van deze wereld hopen dat tegen te gaan met een flinkser discours. Ze dwalen. Hun ideologie waarbij vadertje staat alles netjes regelt voor iedereen is ten dode opgeschreven. We willen het niet meer en als we het al willen, beseffen we meer dan ooit dat het niet kan zonder corruptie of andere uitwassen.

De moderne burger beseft dat een almachtig vadertje staat de oneerlijkheid en ongelijkheid in onze samenleving niet kan oplossen maar ze integendeel veelal erger maakt. Hij kiest voor meer individuele vrijheid. Deze trend zal zich ongetwijfeld doortrekken in de rest van Europa. Eerst in Duitsland, met een overwinning voor Merkel en het FDP. En wie weet daarna in 2018 in Vlaanderen.