De Spaanse aanpak van het Catalaanse vrijheidsdenken tart alle verbeelding. Dit soort praktijken horen niet thuis in een Europese democratie. Los van de lange en geladen geschiedenis in Catalonië, gebeuren er zaken die simpelweg indruisen tegen de gehele Europese gedachte. Enkel omdat een volk haar recht op zelfbeschikking wil uitoefenen worden radiozenders gesloten, websites geblokkeerd, politici opgepakt en de lokale politie uit haar taak ontzet. Dat allemaal enkel omdat de Catalanen er een andere mening op nahouden dan het centrale Spaanse gezag. Na het “illegale” Catalaanse referendum van 2014 en laatste verkiezingsuitslag lijkt een eenzijdig uitroepen van onafhankelijkheid een logische uitkomst van de huidige oplopende spanningen.

Dit soort praktijken horen niet thuis in een Europese democratie

Andere Europese landen worstelen duidelijk ook met de problematiek. Na de Brexit dachten de Schotten meteen weer na over een referendum en als Catalonië kan kiezen, wat dan met Vlaanderen of Beieren of andere welvarende delen van Europese lidstaten. Het verklaart ook ineens waarom het zo oorverdovend stil blijft bij regeringsleiders en de Europese commissie.

Vrijheid en individuele zelfbeschikking zijn fundamenten van Europa

Los van de kern van de zaak, een al dan niet onafhankelijke Catalaanse regio, kan de repressie die we nu zien in Spanje niet door de beugel. Vrijheid en individuele zelfbeschikking zijn fundamenten van Europa. Het moment dat eender welke Europese overheid zich ontpopt tot een semi-dictatuur en dus ingaat tegen Europese basiswaarden moet er op zijn minst een sterk signaal komen van andere lidstaten én van de Europese commissie. Maar één signaal: “Dit kan niet”.