In de Verenigde Staten benoemde president Donald Trump Jerome Powell als de nieuwe topman bij Federal Reserve, de Amerikaanse centrale bank. Powell werd in de Raad van Bestuur van de Fed gehesen door Barack Obama, maakte deel uit van de machtige Carlyle groep en zal zeer waarschijnlijk het beleid van zijn voorganger, Janet Yellen, gewoon voortzetten. Tijdens zijn campagne had kandidaat Trump nog aangegeven dat het beleid van Yellen louter politiek ingegeven was, dat zij rentevoeten blijvend kunstmatig laag hield en daarmee dus een “big fat bubble” aan het opblazen was om de resultaten van het beleid van Obama op te fleuren. Nu kiest president Trump er dus voor om dat beleid verder te zetten. Dit weekend nog postte hij een tweet waarin hij de groei van het aantal jobs en de beurskoersen mee aan zijn beleid – en dus het beleid van de Fed – toeschrijft. De innige verwevenheid tussen politiek en centraal- en grootbankieren in de Verenigde Staten zal ook onder de anti-establishment kandidaat en establishment president Trump dus niet doorbroken worden.

Eerder al kondigde de Europese Centrale Bank bij monde van Mario Draghi aan het opkoopprogramma van staatspapier (wat ze doet met geld dat ze vanuit het niets “creëert”) te zullen halveren tot 30 miljard euro per maand. Dat betekent dus dat de koopkracht van de Europese burger maar half zo veel meer zal afnemen door dit desastreuze beleid van de ECB. Toch blijft het stil bij allerlei politici die anders maar al te graag in de rij staan om zo luid mogelijk te toeteren bij maatregelen die zogenaamd de koopkracht van mensen doen afnemen.  Net zoals haar Amerikaanse tegenhanger pronkt ook de ECB namelijk maar al te graag met dalende werkloosheid en stijgende beurskoersen die het gevolg zou zijn van haar beleid. Het quasi onbegrensd opportunisme van vakbonden, politici en bankiers doet hen blijkbaar kwijlen bij wat ze met die oneindige en gratis stroom van inkomsten allemaal zouden kunnen gaan “realiseren”.

Gedoemd om te vallen

Maar uiteraard heeft dit spelletje monetaire Jenga haar gevolgen. Er wordt een valse illusie gecreëerd dat het geld van centrale banken de economie ten goede komt, maar de essentie van monetair beleid is dezelfde als die van valsemunterij: zelfbediening. Het belangrijkste verschil is dat een “private” valsemunter veroordeeld en gestraft wordt, terwijl de heren Centrale Bankiers er lof en applaus mee oogsten. Mario en co creëerden sinds maart 2015 ongeveer voor 2200 miljard aan nieuwe euro’s, zogezegd om de gevolgen van de vorige crisis te verhelpen. Om de gevolgen van de vorige bubbel te bestrijden, wordt een nieuwe en grotere bubbel geblazen. Sinds deze week wordt enkel iets minder hard geblazen.

Nog vorige week gaf president Nicolas Maduro in Venezuela het voorbeeld van wat gebeurt als de drukpersen overuren draaien en de uitgedeelde cadeautjes te gul blijken: de eerste biljetten van 100.000 bolivar werden door de president zelf en schijnbaar met enige trots voorgesteld. Met 100.000 bolivar kun je in het compleet kapot gesocialiseerde land met moeite een pak wc papier kopen. Het verschil tussen het monetaire beleid van Maduro en dat van Trump en Draghi verschilt dan ook niet in aard, maar enkel in gradatie. De Jenga torens van centrale banken wereldwijd zijn gebouwd op drijfzand. Ooit zal het steentje te veel op deze torens van schulden gelegd worden.

Ondertussen scheert de koers van Bitcoin hoge toppen. Enkel de toekomst kan uitwijzen of deze en andere cryptomunten inderdaad als geld kunnen dienst doen, maar minstens is het een duidelijk signaal dat het vertrouwen van mensen in alternatieven voor een van de laatste bastions van centrale planning (ze heten niet voor niets centrale banken)  snel toeneemt. Daar waar overheden in het begin het gebruik van cryptomunten nog aan banden trachtten te leggen onder het mom van opsporen van criminaliteit (alsof de meeste criminelen zich niet via dollars, euro’s of andere overheidsmunten zouden financieren), wordt de deur meer en meer open gezet en stijgt de vraag dus snel verder. Ook Apple en Google werken volop aan alternatieven voor de huidige staatsmunten.

Dat de euro, dollar en yen onder het stelsel van centraal bankieren ons van crisis naar crisis zullen brengen, is zonneklaar. Maar dat neemt niet weg dat het vandaag wettelijke betaalmiddelen zijn en blijven. Het blijft dus nodig om de (centrale) bankiers, politici en allen die baat hebben bij het huidige beleid te blijven wijzen op hun verpletterende verantwoordelijkheden in de afname van koopkracht van mensen en het opblazen van enorme bellen. Finaal moet gestreefd worden naar de afschaffing van centrale banken en moeten we, net zoals Bitcoin, terug naar een 100% reserve munt. Maar dat zal meer dan 5 minuten politieke moed vergen.